Shloka 11
Janamejaya’s Appeal for Pacification and Śaunaka’s Counsel on Humility (जनमेजय-शौनक संवादः)
स गत्वाड्रगरकर्मान्तं गृहीत्वाग्निमथागमत् । ततः शुष्केषु पर्णेषु पावकं सो5प्यदीपयत्
sa gatvā ḍragarakarmāntaṁ gṛhītvāgnim athāgamat | tataḥ śuṣkeṣu parṇeṣu pāvakaṁ so 'py adīpayat ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ វាបានទៅដល់កន្លែងដែលគេធ្វើការបង្កើតភ្លើងដោយឈើខួង ហើយយកភ្លើងមកវិញ។ បន្ទាប់មក វាបានបញ្ឆេះអណ្តាតភ្លើងលើស្លឹកស្ងួត—បង្ហាញសកម្មភាពដែលមានគោលបំណង និងការបំពេញអ្វីដែលបានសម្រេចចិត្ត។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights purposeful agency: one gathers the necessary means (fire) and applies them to suitable conditions (dry leaves) to produce a result. Ethically, it underscores that outcomes arise from deliberate choices and proper preparation, not from chance.
In Bhīṣma’s narration, a person goes to the place associated with producing/handling fire, takes fire, returns, and then kindles it on dry leaves—initiating a blaze by using appropriate fuel.