Shloka 15
कपोती-विलापः स्वर्गसंयोगश्च
The Dove’s Lament and Celestial Reunion
स वै क्षारकमादाय द्विजान् हत्वा वने सदा | चकार विक्रयं तेषां पतज्ञानां जनाधिप,नरेश्वर! वह प्रतिदिन जाल लेकर वनमें जाता और बहुत-से पक्षियोंको मारकर उन्हें बाजारमें बेंच दिया करता था
sa vai kṣārakam ādāya dvijān hatvā vane sadā | cakāra vikrayaṃ teṣāṃ patagjñānāṃ janādhipa, nareśvara ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ បពិត្រព្រះមហាក្សត្រ! បុរសនោះយកសំណាញ់ចាប់បក្សីទៅព្រៃរាល់ថ្ងៃ សម្លាប់បក្សីជាច្រើន ហើយយកសត្វមានស្លាបទាំងនោះទៅលក់ដើម្បីរកប្រាក់—ជាជីវិតរកស៊ីដែលគួរឲ្យទោសក្នុងធម៌។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an unethical livelihood: habitual killing of living beings for commerce. In the Shanti Parva’s dharma-discourse, such conduct is typically framed as adharma because it normalizes violence and treats life as mere merchandise.
Bhishma describes a man who daily takes a bird-snare into the forest, kills many birds, and sells them in the market. The description sets up a moral evaluation of his actions within a broader discussion of righteous conduct.