Shloka 86
Śaraṇāgata-Atithi-Dharma in the Kapota Narrative (कपोत-आख्यानम्—शरणागतधर्मः)
विश्वामित्र उवाच अद्याहमेतद् वृजिनं कर्म कृत्वा जीवंश्नरिष्यामि महापवित्रम् | स पूतात्मा धर्ममेवाभिपत्स्ये यदेतयोर्गुरु तद् वै ब्रवीहि
viśvāmitra uvāca | adyāham etad vṛjinaṃ karma kṛtvā jīvaṃśnariṣyāmi mahāpavitram | sa pūtātmā dharmam evābhipatsye yad etayor guru tad vai bravīhi ||
វិશ્વាមិត្រ បាននិយាយថា៖ «ថ្ងៃនេះ ទោះបីខ្ញុំធ្វើអំពើបាបនេះក៏ដោយ ប្រសិនបើខ្ញុំនៅរស់ ខ្ញុំនឹងបន្តអនុវត្តធម៌ដ៏បរិសុទ្ធខ្ពង់ខ្ពស់។ ដោយហេតុនោះ ចិត្តវិញ្ញាណខ្ញុំនឹងបានបរិសុទ្ធ ហើយខ្ញុំនឹងស្វែងរកតែធម៌ និងទទួលផលធម៌។ សូមប្រាប់ខ្ញុំតាមពិត—អ្វីធំជាង៖ រស់នៅហើយអនុវត្តធម៌ ឬអត់អាហាររហូតបោះបង់ជីវិត?»
विश्वामित्र उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical dilemma: whether moral recovery is better pursued through continued life devoted to dharma (reform and righteous action) or through self-starvation leading to death (an extreme ascetic exit). It highlights the idea that purification and the fruits of dharma are tied to deliberate, sustained righteous conduct, not merely to self-destruction.
Viśvāmitra, anticipating or acknowledging a wrongful deed, declares that if he survives he will undertake a highly purifying observance and commit himself to dharma. He then asks his interlocutor to judge which is ‘greater’: living on to practice dharma or dying by fasting.