Shloka 36
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
धर्मात्मानं जितक्रोधं॑ नियतं संयतेन्द्रियम् । समासिज्चन्ति शास्तार: क्षौद्रं मथ्विव मक्षिका:
dharmātmānaṁ jitakrodhaṁ niyataṁ saṁyatendriyam | samāsiñcanti śāstāraḥ kṣaudraṁ mathv iva makṣikāḥ ||
ប្រាហ្លាទមានព្រះបន្ទូលថា៖ «គ្រូទាំងឡាយតែងតែ “ងូត” បុរសអ្នកមានធម៌—អ្នកដែលឈ្នះកំហឹង រស់នៅក្នុងវិន័យ និងទប់ស្កាត់អារម្មណ៍ទាំងប្រាំ—ដូចមេឃ្មុំប្រោះស្រោច និងបំពេញសំបុកឃ្មុំដោយទឹកឃ្មុំផ្អែម។ ដូច្នេះដែរ ព្រាហ្មណ៍អ្នកបង្រៀន តែងចិញ្ចឹមខ្ញុំដោយពាក្យអម្រឹតនៃសាស្ត្រ ឲ្យខ្ញុំឈរជាប់ក្នុងសម្យម និងផ្លូវធម៌។»
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
A person established in dharma should conquer anger and restrain the senses; such inner discipline makes one fit to receive and be continually nourished by scriptural instruction, compared to a honeycomb being filled by bees with sweetness.
Prahlāda describes his ethical formation: teachers (brāhmaṇas) keep him steady in restraint and dharma by repeatedly instructing him with śāstric wisdom, using the vivid image of bees saturating a honeycomb with nectar.