Shloka 52
Kṣemadarśa–Kālakavṛkṣīya Saṃvāda: Counsel on Impermanence, Non-attachment, and Composure in Dispossession
सदृशं पण्डितस्यै तदीषादन्तेन दन्तिना । यदेको रमते<रण्येष्वारण्ये नैव तुष्यति
sadṛśaṃ paṇḍitasya etad īṣādantena dantinā | yad eko ramate 'raṇyeṣv āraṇye naiva tuṣyati ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ នេះហើយជាការសមរម្យសម្រាប់បណ្ឌិតដូចអ្នក—ឲ្យដើរតែម្នាក់ឯងក្នុងព្រៃ ជាមួយសត្វដំរីព្រៃមានដងធ្មេញធំៗដូចចង្កេះនង្គ័ល ហើយពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលព្រៃផ្តល់—ស្លឹក ផ្កា ផ្លែ និងឫស—ដោយមិនប្រាថ្នាអ្វីលើសពីជីវិតព្រៃឡើយ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Wisdom is shown by independence from comforts and social dependence: the learned person can live alone in the forest, accept simple natural food, and remain free from craving—content with minimal needs and steady in self-control.
In Shanti Parva, Bhishma instructs on dharma and the ideals of restraint and renunciation. Here he describes the conduct suitable for a true paṇḍita: solitary forest-dwelling, unafraid even among wild creatures, and satisfied with what nature offers.