Shloka 22
रणभूमिवर्णनम् — Devāsuropama-yuddha and the ‘River’ Metaphor of the Battlefield
विधुन्वन् कार्मुकं चित्र भारघ्नं वेगवत्तरम् । रथप्रवरमास्थाय सैन्धवाश्वंं महारथ:
vidhunvan kārmukaṃ citraṃ bhāraghnaṃ vegavattaram | rathapravaram āsthāya saindhavāśvaṃ mahārathaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ព្រះមហាក្សត្រអើយ! មហារថីនោះ បានកាន់ធ្នូអស្ចារ្យ—ធ្នូដែលបំបាត់ទម្ងន់ និងលឿនលើសគេ—ឲ្យញ័រ ហើយឡើងលើរថដ៏ប្រសើរបំផុត ដែលចងដោយសេះសិន្ធី; រួចគាត់បានជំរុញទៅវាយប្រហារបណ្ឌវៈ។ ទិដ្ឋភាពនោះបង្ហាញច្បាស់ពីលំហូរដ៏សាហាវនៃសង្គ្រាម៖ មួយខាងមានការលើកទឹកចិត្ត និងការរៀបចំវ្យូហៈ; មួយខាងទៀតមានការប្រញាប់ប្រញាល់ដ៏សម្រេចចិត្តរបស់មេបញ្ជាការ ដែលប្រមូលអំណាចទៅរកចុងបញ្ចប់ដ៏ហិង្សា។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, leadership manifests through readiness, morale, and disciplined deployment of strength; ethically, it points to the sobering reality that skill and resolve can be directed toward destructive ends, reminding readers to weigh power against dharma.
Sañjaya describes a great warrior mounting a superior chariot drawn by Sindhu-bred horses and brandishing a remarkable, swift bow, then moving to attack the Pāṇḍavas—signaling an escalation and organized offensive in the battle.