Shloka 17
अभिशनज्ञौ युद्धधर्मस्य मम माता पिता च मे
abhiśanajñau yuddhadharmasya mama mātā pitā ca me |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ «ម្តាយ និងឪពុករបស់ខ្ញុំ ស្គាល់ច្បាប់ធម៌នៃសង្គ្រាមយ៉ាងល្អ។ ពេលពួកគេឮដំណឹងមរណភាពរបស់ខ្ញុំ ពួកគេនឹងរងទុក្ខសោកស្តាយយ៉ាងខ្លាំង។ សូមអ្នក ប្រាប់សារនេះទៅពួកគេតាមសំណើរបស់ខ្ញុំថា៖ ខ្ញុំបានធ្វើយញ្ញៈ ប្រោសលើអ្នកដែលគួរទទួលការអាណាព្យាបាល ហើយបានគ្រប់គ្រងផែនដីបានល្អរហូតដល់ព្រំសមុទ្រ»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ideal of kṣatriya life: even in the face of death, one seeks to be remembered for adherence to yuddha-dharma, performance of yajñas, protection of dependents, and righteous governance—ethical duty outweighing personal fear.
In the Shalya Parva war setting, Sañjaya speaks of a warrior anticipating death and instructing that a consoling message be delivered to his parents: that his life was spent in religious duty, social responsibility, and proper rule, even though the news will cause them grief.