Shloka 83
Kurukṣetra–Samantapañcaka Māhātmya: King Kuru’s Ploughing and Indra’s Boon (प्रजापतेरुत्तरवेदिः समन्तपञ्चकं)
पितृदेवार्चनरता बभूव विजने वने | तब वह उग्र तपस्याके द्वारा अपने शरीरको पीड़ा देकर निर्जन वनमें पितरों तथा देवताओंके पूजनमें तत्पर हो गयी
pitṛdevārcanarātā babhūva vijane vane |
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ក្នុងព្រៃឯកោស្ងាត់ នាងបានឧទ្ទិសខ្លួនដល់ការបូជាបិត្ដរ (វិញ្ញាណបុព្វបុរស) និងទេវតាទាំងឡាយ ដោយអនុវត្តតបស្យាដ៏តឹងរឹង ហើយសុខចិត្តទ្រាំទ្រការឈឺចាប់នៃរាងកាយ ដើម្បីជាការគោរពបូជា និងការសងបាប។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic devotion expressed through disciplined worship and austerity: honoring ancestors and gods, and accepting personal hardship as a means of purification, gratitude, and moral realignment.
The narrator reports that a woman withdraws to a secluded forest and dedicates herself to worship of the Pitṛs and the gods, practicing severe tapas that causes bodily suffering, indicating a turn toward ascetic devotion and expiatory practice.