Shloka 793
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
खरोष्टमवदनाश्षान्ये वराहवदनास्तथा । जनमेजय! उन सबके नाना प्रकारके मुख थे। किनके कैसे मुख थे? यह बताता हूँ, सुनो। कुछ पार्षदोंके मुख कछुओं और मुर्गोके समान थे, कितनोंके मुख खरगोश, उल्लू, गदहा, ऊँट और सूअरके समान थे
kharōṣṭamavadanāś cānye varāhavadanās tathā | janamejaya! teṣāṃ sarveṣāṃ nānāvidhāni mukhāni āsan | keṣāṃ kīdṛśāni mukhāni āsan iti te vakṣyāmi—śṛṇu | kecit pārṣadāḥ kūrma-kukkuṭa-sadṛśamukhāḥ, kecid śaśa-ulūka-gardabha-uṣṭra-varāha-sadṛśamukhāḥ ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ «ឱ ជនមេជយៈ! ពួកគេទាំងអស់មានមុខជាច្រើនប្រភេទខុសៗគ្នា។ ខ្ញុំនឹងប្រាប់ថា មុខរបស់ពួកគេមានលក្ខណៈដូចម្តេច—សូមស្តាប់។ អ្នកបម្រើខ្លះមានមុខដូចអណ្តើក និងមាន់; ខ្លះទៀតមានមុខស្រដៀងនឹងទន្សាយ, សត្វទីទុយ, លា, អូដ្ឋ និងជ្រូកព្រៃ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage underscores how, amid the war narrative, the epic frames extraordinary and unsettling sights as meaningful signs—prompting attentiveness, restraint, and discernment (dharma) rather than mere fascination with the grotesque.
Vaiśaṃpāyana continues his description to King Janamejaya, listing the strange, animal-like faces of certain attendants/retainers, emphasizing the variety and ominous wonder of what was seen.