Shloka 383
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
ज्वलनाशीविषनिभै: शरैश्नैनमवाकिरत् । सब प्रकारके भारोंको सहन करनेमें समर्थ, सुदृढ़ एवं उत्तम धनुषको खींचकर सुरथने अग्नि और विषैले सर्पोके समान भयंकर बाणोंकी वर्षा करके अश्वत्थामाको ढक दिया
sañjaya uvāca | jvalanāśīviṣanibhaiḥ śaraiś cainam avākirat |
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ ដោយព្រួញដែលស្រដៀងនឹងភ្លើងឆេះ និងពស់ពុលដ៏គួរឱ្យខ្លាច គាត់បានបាញ់គ្របដណ្តប់គាត់ពីគ្រប់ទិស។ សុរថា ទាញធ្នូដ៏រឹងមាំ និងល្អឥតខ្ចោះ ដែលអាចទ្រាំទ្របន្ទុកគ្រប់យ៉ាងបាន ហើយបញ្ចេញភ្លៀងព្រួញដ៏សាហាវដូចភ្លើង និងពស់ពុល ដើម្បីព័ទ្ធអស្វត្ថាមាឲ្យជាប់ក្នុងព្យុះអាវុធ។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញពីសន្ទុះមិនឈប់ឈរនៃសង្គ្រាម ដែលសមត្ថភាព និងភាពអត់ធ្មត់ត្រូវបានបម្លែងទៅជាការបំផ្លាញ ហើយការអត់សង្កត់តាមធម៌ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយតម្រូវការនៃសង្គ្រាម។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how martial excellence—strength, endurance, and skill with the bow—can become an instrument of overwhelming harm when war dominates. It implicitly invites reflection on dharma under pressure: even rightful prowess, when driven by battlefield necessity, tends to eclipse restraint and compassion.
Sañjaya describes Suratha drawing his powerful bow and unleashing a dense shower of terrifying arrows, compared to fire and venomous serpents, so that Aśvatthāmā is effectively covered and hemmed in by the missile-storm.