Shloka 22
Śalya–Bhīma Gadā-saṃnipāta and Śalya’s Bāṇa-jāla against Yudhiṣṭhira
Book 9, Chapter 11
द्रौपदेयांस्तथा सर्वान् माद्रीपुत्रौी च पाण्डवौ । धृष्टद्युम्नं च शैनेयं शिखण्डिनमथापि च
sañjaya uvāca |
draupadeyāṁs tathā sarvān mādrīputrau ca pāṇḍavau |
dhṛṣṭadyumnaṁ ca śaineyaṁ śikhaṇḍinam athāpi ca ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ គាត់បានវាយប្រហារកូនទាំងអស់របស់ទ្រោបទី និងបងប្អូនភណ្ឌវៈពីមាទ្រីទាំងពីរ ព្រមទាំងធ្រឹṣ្ដദ്യុម្ន សៃនេយៈ (សាត្យគី) និងសិខណ្ឌី។ ដោយព្រួញស្លាបមាស ដែលបានលាបលើថ្មឲ្យមុត គាត់បានធ្វើឲ្យម្នាក់ៗរងរបួសដោយព្រួញដប់; បន្ទាប់មក គាត់បានបង្ហូរព្រួញជាភ្លៀង ដូចឥន្ទ្រាដែលបង្ហូរទឹកជាដងទន្លេក្នុងរដូវភ្លៀង។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the relentless force of battle and the kṣatriya ideal of martial prowess, while implicitly reminding the listener that even justified warfare carries ethical gravity: violence falls upon relatives and allies, and victory is pursued through disciplined, concentrated action.
Sañjaya reports that a powerful warrior strikes key Pāṇḍava-side fighters—Draupadī’s sons, Nakula and Sahadeva, Dhṛṣṭadyumna, Sātyaki, and Śikhaṇḍin—each with ten arrows, and then unleashes a dense barrage of arrows likened to Indra’s monsoon rain.