Shloka 26
Book 10, Adhyāya 12: Aśvatthāmā’s Request for the Cakra and the Brahmaśiras Context
य: सदैव मनुष्येषु प्रमाणं परमं गत: । गाण्डीवधन्वा श्वेताश्व: कपिप्रवरकेतन:
yaḥ sadaiva manuṣyeṣu pramāṇaṃ paramaṃ gataḥ | gāṇḍīvadhanvā śvetāśvaḥ kapipravaraketanaḥ ||
អ្នកដែលក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយ តែងតែបានឈានដល់ស្តង់ដារខ្ពស់បំផុតនៃអំណាច និងឧត្តមភាព—អរជុន អ្នកកាន់ធ្នូគណ្ឌីវ (Gāṇḍīva) អ្នកបើករទេះសេះស (white horses) និងអ្នកដែលទង់ជ័យមានរូបវានរល្អឯក—ត្រូវបានរំលឹក និងសម្គាល់ដូចជាគំរូអធិបតីក្នុងលោកមនុស្ស។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates Arjuna as a ‘pramāṇa’—a living standard of excellence among humans—using emblematic epithets (Gāṇḍīva, white horses, Hanumān-banner) to signal that true authority is grounded in proven virtue, prowess, and the recognized symbols of righteous power.
Vaiśampāyana identifies Arjuna through his well-known epithets, emphasizing his unmatched stature among men. In the Sauptika context, such identification heightens the contrast between celebrated heroic norms and the grim aftermath of the night-raid episode.