Shloka 11
सूक्ष्पप्रावारानजिनोत्तरीयान् दृष्टवारण्ये निर्धनानप्रतिष्ठान् । कां त्वं प्रीतिं लप्स्यसे याज्ञसेनि पतिं वृणीष्वेह यमन्यमिच्छसि
sūkṣmaprāvārān ajinottarīyān dṛṣṭvā araṇye nirdhanān apratiṣṭhān | kāṃ tvaṃ prītiṃ lapsyase yājñaseni patiṃ vṛṇīṣveha yam anyam icchasi ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ពេលអ្នកឃើញបណ្ឌវទាំងឡាយ—ដែលមុននេះធ្លាប់ពាក់សម្លៀកបំពាក់ស្អាតល្អិត—ឥឡូវនៅក្នុងព្រៃ ដោយក្រីក្រ គ្មានកិត្តិយស និងគ្របខ្លួនដោយស្បែកក្តាន់ តើអ្នកនឹងមានសេចក្តីរីករាយអ្វី? យជ្ញសេនីអើយ ចូរជ្រើសបុរសផ្សេងម្នាក់នៅទីនេះធ្វើជាស្វាមី—អ្នកណាដែលអ្នកប្រាថ្នា។»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral test: whether Draupadī’s commitment is grounded in dharma and loyalty or in comfort and social prestige. It highlights the ethical tension between worldly security and steadfast fidelity amid adversity.
A speaker (reported by Vaiśampāyana) taunts or pressures Draupadī by pointing to the Pāṇḍavas’ impending/imagined hardship in the forest—poor, disgraced, wearing deerskins—and urges her to abandon them and choose another husband.