Shloka 11
Kuntī’s Consolation to Draupadī and Lament for the Dispossessed Pandavas (सभा पर्व, अध्याय 70)
तस्मिन्नुपरते शब्दे भीमसेनो<ब्रवीदिदम् । प्रगृह्म रुचिरं दिव्यं भुजं चन्दनचर्चितम्,वह कोलाहल शान्त होनेपर भीमसेन अपनी चन्दनचर्चित सुन्दर दिव्य भुजा उठाकर इस प्रकार बोले
tasminn uparate śabde bhīmaseno 'bravīd idam | pragṛhya ruciraṃ divyaṃ bhujaṃ candanacarcitam ||
ពេលសំឡេងកូឡាហលនោះស្ងប់ស្ងាត់ ភីមសេនបានលើកដៃដ៏ស្រស់ស្អាត រលោងភ្លឺ ដែលលាបក្រអូបចន្ទន៍ ហើយនិយាយពាក្យទាំងនេះ—បង្ហាញថាគាត់កំពុងត្រៀមនឹងថ្លែងមុខសភា ដោយកម្លាំងចិត្ត និងកំហឹងផ្លូវធម៌ចំពោះអ្វីដែលទើបកើតឡើង។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of public speech in moments of injustice: when disorder quiets, a responsible warrior-leader prepares to speak openly, embodying moral resolve and readiness to defend dharma.
After the commotion in the assembly dies down, Bhīma raises his sandalwood-anointed arm—a gesture of emphasis and readiness—and begins to speak, indicating an impending strong response to the events unfolding in the royal court.