Shloka 56
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
धिक्शब्दस्तु ततस्तत्र समभूल्लोमहर्षण: । सभ्यानां नरदेवानां दृष्टवा कुन्तीसुतांस्तथा,उस समय कुन्तीपुत्रोंकी ओर देखकर सभामें उपस्थित नरेशोंकी ओरसे दुःशासनपर रोमांचकारी शब्दोंमें धिक्कारकी बौछार होने लगी
dhikśabdas tu tatas tatra samabhūl lomaharṣaṇaḥ | sabhyānāṃ naradevāṇāṃ dṛṣṭvā kuntīsutāṃs tathā ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ នៅទីនោះទាំងនោះ ក្នុងសភានោះ សំឡេង «អាម៉ាស់!» ដ៏ធ្វើឲ្យរោមសក់ឈរឡើង បានផ្ទុះឡើង។ ព្រះមហាក្សត្រដែលអង្គុយនៅក្នុងសាលា ពេលឃើញកូនប្រុសរបស់គុនទីស្ថិតក្នុងសភាពដូច្នោះ ក៏បង្ហូរពាក្យស្តីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំង—បាញ់ទៅលើ ទុះសាសនៈ—ដោយពាក្យដែលធ្វើឲ្យអ្នកស្តាប់ស្ទើរតែញ័រខ្លួន។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When wrongdoing is committed in a public institution, moral order (dharma) is upheld not only by rules but by collective ethical judgment; the assembly’s cry of “Shame!” signals that adharma must be named and condemned, even if power tries to normalize it.
In the Kaurava court, as the Pāṇḍavas are seen in a degraded and unjust situation, the kings and courtiers present react with a shuddering outcry of condemnation, directing their reproach at Duḥśāsana for his conduct.