Shloka 41
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
वैशम्पायन उवाच आकृष्यमाणे वसने द्रौपद्याश्चिन्तितो हरि: । वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! जब वस्त्र खींचा जाने लगा, तब द्रौपदीने भगवान् श्रीकृष्णका स्मरण किया ।।
vaiśampāyana uvāca |
ākṛṣyamāṇe vasane draupadyāś cintito hariḥ |
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ នៅពេលដែលគេកំពុងទាញយកសម្លៀកបំពាក់របស់ទ្រោបទីចេញ នាងបានបង្វែរចិត្តទៅរក ហរិ (ព្រះស្រីក្រឹષ્ણ)។ ក្នុងមុខមាត់នៃការប្រមាថជាសាធារណៈ និងភាពអស់កម្លាំង នាងមិនតបតដោយកំហឹងទេ ប៉ុន្តែដោយការចងចាំព្រះ—ជាចំណុចបត់សីលធម៌ពីអំណាចមនុស្សទៅកាន់ទីពឹងទេវៈ បង្ហាញថា នៅពេលវិបត្តិធ្ងន់ធ្ងរ គួរស្វែងរកការការពារតាមធម៌ និងភក្តិ មិនមែនតាមការអស់សង្ឃឹម ឬអំពើហិង្សា។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When all worldly supports fail, one should not abandon dharma; instead, one should take refuge in the Divine. Draupadī’s remembrance of Hari models inner surrender and moral clarity amid injustice.
During the Kaurava attempt to strip Draupadī in the royal assembly, her garment is being pulled. At that moment she mentally calls upon Hari (Kṛṣṇa), setting the stage for divine protection and the exposure of adharma in the court.