Shloka 30
Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
धृतराष्ट्रकुमार! तुम केवल अपनी मूर्खताके कारण आप ही अपने पैरोंमें कुल्हाड़ी मार रहे हो; क्योंकि तुम बालक होकर भी भरी सभामें वृद्धोंकी-सी बातें करते हो ।। न च धर्म यथावत् त्वं वेत्सि दुर्योधनावर । यद् ब्रवीषि जितां कृष्णां न जितेति सुमन्दधी:
Dhṛtarāṣṭrakumāra! tvaṃ kevalaṃ svamūḍhatākāraṇād ātmanaiva svapādayoḥ kuṭhāram ādadhe; yasmāt tvaṃ bālako ’pi bhari sabhāyāṃ vṛddhānām iva vākyāni bhāṣase. Na ca dharmaṃ yathāvat tvaṃ vetsi, Duryodhana-āvara; yad bravīṣi jitāṃ Kṛṣṇāṃ na jitety ati-sumanda-dhīḥ.
ករណៈបាននិយាយថា៖ «ឱ កូនធ្រិតរាស្ត្រ! ដោយសារភាពល្ងង់ខ្លៅសុទ្ធសាធ អ្នកកំពុងកាប់ពូថៅលើជើងខ្លួនឯង។ ទោះជាក្មេងក៏ដោយ អ្នកនិយាយនៅក្នុងសភាដ៏ពេញលេញ ដូចជាមនុស្សចាស់ទុំ។ អ្នកមិនដឹងធម្មៈត្រឹមត្រូវទេ ឱ អ្នកគាំទ្រដុរយោធនៈ; ហើយដោយចិត្តមិនឆ្លាត អ្នកថ្លែងថា ក្រឹෂṇា (ដ្រោបទី) ទោះបានឈ្នះហើយ ក៏មិនបានឈ្នះ។»
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse warns that speaking beyond one’s understanding—especially about dharma—can become self-destructive. Karna frames reckless, self-serving argumentation in the assembly as ‘cutting one’s own feet with an axe,’ emphasizing ethical discernment and restraint in public counsel.
In the dice-hall controversy over Draupadi’s status, a Kaurava prince argues that Draupadi was ‘not won.’ Karna rebukes him as immature and ignorant of dharma, aligning the dispute with the larger moral collapse unfolding in the royal assembly.