Shloka 17
Dyūta-āhvāna: Śakuni’s Proposal, Vidura’s Warning, and the Summons of Yudhiṣṭhira
Sabhā-parva 51
द्ययक्षांस्त्रयक्षॉल्ललाटाक्षान् नानादिग्भ्य: समागतान् | औष्णीकानन्तवासांश्व॒ रोमकान् पुरुषादकान्
dṛṣṭavān asmi tri-yakṣān lalāṭākṣān nānā-digbhyaḥ samāgatān | auṣṇīkān antavāsāṃś ca romakān puruṣādakān ||
ទុរយោធនៈបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញដោយភ្នែកខ្លួនឯង ព្រះរាជាទាំងឡាយ—ត្រ័យអក្សៈ, លលាដាអក្សៈ, អោស្នីកៈ, អន្តវាសៈ, រោមកៈ និង បុរុសាទកៈ—ដែលមកពីទិសដៅនានា។ ពួកគេត្រូវបានរារាំងនៅទ្វាររាជវាំង ហើយឈរនៅទីនោះ ដោយយកសួយសារអំណោយមកជាមួយ ព្រមទាំងលា/សត្វដឹកទំនិញលឿន ធ្វើដំណើរឆ្ងាយ ពណ៌សម្បុរផ្សេងៗ កខ្មៅ រាងកាយធំៗ ដែលល្បីល្បាញគ្រប់ទិស និងបានហ្វឹកហាត់ល្អ។»
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how political power is displayed through tribute and public spectacle; ethically, it points to the danger of pride and envy—seeing others’ prosperity and alliances can inflame rivalry and lead to adharma-driven decisions.
Duryodhana reports what he personally witnessed: many foreign or frontier kings, identified by their ethnonyms, arrived from different directions with gifts and trained pack-animals, but were held at the royal gate—an image of a vast network of submission/attendance and the court’s controlled access.