Shloka 14
Dhṛtarāṣṭra–Duryodhana Saṃvāda on Restraint and Rājānīti
Chapter 50
भ्रातृज्येष्ठ: स्थितो राज्ये विन्दसे कि न शोभनम् | पृथग्जनैरलभ्यं यद् भोजनाच्छादनं परम्
vaiśampāyana uvāca | bhrātṛjyeṣṭhaḥ sthito rājye vindase kiṃ na śobhanam | pṛthagjanair alabhyam yad bhojanācchādanaṃ param ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ «ឱ មហាបាហុ! អ្នកជាបងច្បងក្នុងចំណោមបងប្អូន ហើយបានឈរនៅលើរាជ្យ។ តើមានសេចក្តីល្អប្រសើរណាដែលអ្នកមិនទទួលបាន? អាហារល្អ និងសម្លៀកបំពាក់ល្អ—អ្វីដែលមនុស្សធម្មតាមិនងាយបាន—មានស្រាប់សម្រាប់អ្នក។ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកសោកស្តាយ?»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
External prosperity—rank, power, fine food and clothing—does not by itself remove sorrow; the verse challenges the ethics of lamentation rooted in attachment and urges reflection on the true cause of grief beyond material sufficiency.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker addresses an elder brother who holds royal authority, pointing out that he already possesses privileges unavailable to ordinary people and questioning why he is still grieving, thereby setting a moral contrast between worldly abundance and inner distress.