Shloka 17
Nāradasya Rājadharma-praśnāḥ
Nārada’s Examination of Royal Ethics
नारद उवाच कच्चिदर्थाक्ष कल्पन्ते धर्मे च रमते मन: । सुखानि चानुभूयन्ते मनश्न न विहन्यते
nārada uvāca | kaccid arthākṣāḥ kalpante dharme ca ramate manaḥ | sukhāni cānubhūyante manaś ca na vihanyate ||
នារ៉ដៈបាននិយាយ៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ តើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ព្រះអង្គគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់កាតព្វកិច្ចចាំបាច់នៃជីវិត—យញ្ញ ការធ្វើទាន និងការការពារ-ចិញ្ចឹមគ្រួសាររបស់ព្រះអង្គ—ឬទេ? តើព្រះហឫទ័យរីករាយក្នុងធម៌ឬ? តើព្រះអង្គទទួលបានសុខសាន្ត និងការរីករាយតាមដែលប្រាថ្នាឬ? ហើយចិត្តដែលផ្តោតលើការពិចារណាត្រឹមត្រូវ នោះគ្មានការរំខាន ឬរងរបួសដោយអារម្មណ៍រំខានផ្សេងៗទេឬ?»
नारद उवाच
Educational Q&A
A ruler’s well-being is measured not only by wealth and pleasure but by whether resources are rightly used for obligatory duties (yajña, dāna, protection), whether the mind delights in dharma, and whether inner stability is maintained without distraction.
Narada addresses the king with a traditional set of welfare-questions: he inquires about the adequacy of the king’s resources, his commitment to dharma, his experience of legitimate enjoyments, and the steadiness of his mind—testing both external governance and inner self-governance.