Shloka 33
Bhīṣma–Śiśupāla-saṃvādaḥ
Bhishma and Shishupala’s exchange in the assembly
अथास्य भक्ष्यमाजहु: समुद्रजलचारिण: । अण्डजा भीष्म तस्यान्ये धर्मार्थमिति शुश्रुम,भीष्म! ऐसा सुननेमें आया है कि वे समुद्रके जलमें विचरनेवाले पक्षी धर्म समझकर उसके लिये भोजन जुटा दिया करते थे
athāsya bhakṣyam ājahuḥ samudra-jala-cāriṇaḥ | aṇḍajā bhīṣma tasyānye dharmārtham iti śuśruma ||
បន្ទាប់មក ឱ ភីष្មៈ ខ្ញុំបានឮថា សត្វដែលកើតពីស៊ុត—បក្សីដែលហែលហើរនៅក្នុងទឹកសមុទ្រ—បានប្រមូលអាហារមកឲ្យវា ដោយចាត់ទុកថាជាកាតព្វកិច្ចតាមធម៌។ ការរាយការណ៍នេះត្រូវបានលើកឡើង ដើម្បីបង្ហាញថា សូម្បីតែសត្វមិនមែនមនុស្ស ក៏អាចប្រព្រឹត្តដោយអារម្មណ៍នៃកាតព្វកិច្ចសុចរិតចំពោះវាបានដែរ។
शिशुपाल उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as a motivating principle for service: even creatures of the sea are said to act out of a sense of duty, implying that righteous obligation can be understood as a universal moral force rather than merely a human convention.
Śiśupāla addresses Bhīṣma and cites a heard report: sea-roaming birds (aṇḍajāḥ) would bring food for a certain person, doing so 'for the sake of dharma.' The statement functions as rhetorical evidence within Śiśupāla’s speech.