Shloka 7
Adhyāya 33: Antarvedī-Samāgama, Arghya-Nirṇaya, and Śiśupāla’s Objection
धर्म्यर्धनागमैस्तस्य ववृधे निचयो महान् । कर्तु यस्य न शक््येत क्षयो वर्षशतैरपि
dharmyārthanāgamais tasya vavṛdhe nicayo mahān | kartu yasya na śakyeta kṣayo varṣaśatair api ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ ដោយទ្រព្យសម្បត្តិដែលទទួលបានតាមធម៌ និងវិធីសាស្ត្រត្រឹមត្រូវ ក خزានារបស់ព្រះអង្គបានកើនឡើងយ៉ាងមហិមា ដល់ថ្នាក់ថា ទោះបីចំណាយដោយដៃទូលាយអស់រយៈពេលរាប់រយឆ្នាំក៏មិនអាចអស់បានឡើយ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Wealth gained through dharmic, lawful means is portrayed as enduring and socially beneficial; it supports sustained giving and stability, unlike wealth obtained through adharma which is morally and practically precarious.
The narrator describes the extraordinary growth of a person’s treasury due to righteous sources of income, emphasizing that the accumulation became so immense it could not be depleted even over centuries of lavish expenditure.