Shloka 34
Adhyāya 33: Antarvedī-Samāgama, Arghya-Nirṇaya, and Śiśupāla’s Objection
स्वयं ब्रह्मत्वमकरोत् तस्य सत्यवतीसुतः । धनंजयानामृषभ: सुसामा सामगो5भवत्,स्वयं सत्यवतीनन्दन व्यासने उस यज्ञमें ब्रह्माका काम सँभाला। धनंजयगोत्रीय ब्राह्मणोंमें श्रेष्ठ सुसामा सामगान करनेवाले हुए
svayaṁ brahmatvam akarot tasya satyavatīsutaḥ | dhanañjayānām ṛṣabhaḥ susāmā sāmago 'bhavat ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ព្រះបុត្រាសត្យវតី (វ្យាសៈ) បានទទួលភារកិច្ចជាព្រះព្រហ្មា-បូជាចារ្យសម្រាប់យញ្ញនោះដោយខ្លួនឯង។ ហើយក្នុងវង្សធនញ្ចយៈ អ្នកឆ្នើមបំផុត សុសាមា បានបម្រើជាអ្នកច្រៀងសាមន៍ (សាមគៈ)។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Ritual and social dharma depend on rightly qualified persons fulfilling their designated roles: Vyāsa takes responsibility as Brahmā-priest, and Susāmā performs the Sāman-chanting—showing that sacred acts require competence, oversight, and adherence to proper offices.
During a sacrifice being described, the narrator states that Vyāsa personally served as the Brahmā-priest (the supervisory priest), while Susāmā, eminent in the Dhanañjaya group, served as the Sāmaveda chanter (Sāmaga).