Shloka 7
Adhyāya 31: Rājasūya-samāgama — The Gathering of Kings and the Ordering of Hospitality
ततश्चर्मण्वतीकूले जम्भकस्यात्मजं नृपम् | ददर्श वासुदेवेन शेषितं पूर्ववैरिणा,इसके बाद चर्मण्वतीके तटपर सहदेवने जम्भकके पुत्रको देखा, जिसे पूर्ववैरी वासुदेवने जीवित छोड़ दिया था
tataś carmaṇvatīkūle jambhakasyātmajaṃ nṛpam | dadarśa vāsudevena śeṣitaṃ pūrvavairiṇā ||
បន្ទាប់មក នៅលើច្រាំងទន្លេ ចರ್ಮណ្វតី គាត់បានឃើញព្រះមហាក្សត្រ កូនប្រុសរបស់ ជម្ភក—មនុស្សម្នាក់ដែលមុននេះត្រូវបាន វាសុទេវ (វាសុទេវៈ) អតីតសត្រូវរបស់គាត់ ទុកឲ្យរស់។ ទិដ្ឋភាពនោះបង្ហាញភាពតានតឹងនៃធម៌ក្នុងជីវិតរាជា៖ ទោះនៅក្នុងសត្រូវភាព ការអត់ធ្មត់ និងការជ្រើសរើសមិនសម្លាប់សត្រូវ ក៏អាចបង្កើតផលបន្ត និងកាតព្វកិច្ចនៅពេលក្រោយ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of restraint in conflict: sparing an enemy (śeṣitam) is not merely a tactical act but a moral choice that can influence future relationships, duties, and outcomes in the kṣatriya world.
The narrator states that, on the bank of the Carmaṇvatī, the observer encounters a king who is Jambhaka’s son—someone previously left alive by Vāsudeva, despite prior enmity.