Shloka 43
Adhyāya 31: Rājasūya-samāgama — The Gathering of Kings and the Ordering of Hospitality
चित्रभानु: सुरेशश्व॒ अनलस्त्वं विभावसो । स्वर्गद्वारस्पृशश्चवासि हुताशो ज्वलनः शिखी
citrabhānuḥ sureśaś ca analas tvaṃ vibhāvaso | svargadvāraspṛśaś cāsi hutāśo jvalanaḥ śikhī vibhāvaso ||
សហទេវបានសរសើរព្រះអគ្គិទេវថា៖ «ឱ វិភាវសុ (Vibhāvasu), ព្រះអង្គត្រូវបានហៅថា ចិត្រភានុ (Citrabhānu), សុរេស (Sureśa) និង អនល (Anala)។ អណ្តាតភ្លើងរបស់ព្រះអង្គតែងតែប៉ះដល់ទ្វារសួគ៌។ ដោយសារព្រះអង្គបរិភោគអាហូតិ ព្រះអង្គហៅថា ហុតាស (Hutāśa); ដោយសារព្រះអង្គឆេះរលោង ព្រះអង្គហៅថា ជ្វលន (Jvalana); និងដោយសារព្រះអង្គមានកំពូលអណ្តាតភ្លើង ព្រះអង្គហៅថា សិខី (Śikhī)»។
सहदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights Agni as the sacred mediator of offerings and a purifier who upholds ritual truth: fire ‘consumes’ oblations, rises heavenward, and thus symbolizes the ethical seriousness of vows, sacrifices, and truthful conduct performed before a divine witness.
Sahadeva is addressing and praising Agni by enumerating his traditional names and qualities—his brilliance, his insatiable consuming nature, his role as receiver of offerings, and his upward-reaching flames—using these epithets as a formal invocation/stuti within the ongoing discourse of the chapter.