Shloka 4
Jarāsandha-nipātana, rāja-mokṣa, and rājasūya-sāhāyya-prārthanā
Jarāsandha’s fall, liberation of kings, and request for support
अतोडन्यथा चरँल्लोके धर्मज्ञ: सन् महारथ: | वृजिनां गतिमाप्रोति श्रेयसो<5प्युपहन्ति च
atoḍan yathā caraṁl loke dharmajñaḥ san mahārathaḥ | vṛjināṁ gatim āpnoti śreyaso 'py upahanti ca ||
ជរាសន្ធៈ បាននិយាយថា៖ «អ្នកណា ទោះជាមហារថី និងជាអ្នកដឹងធម៌ក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រព្រឹត្តនៅលោកនេះផ្ទុយនឹងធម៌—រារាំងធម៌ និងទ្រព្យសម្បត្តិដែលសមស្របរបស់អ្នកដទៃ ហើយថែមទាំងចោទប្រកាន់អ្នកគ្មានកំហុសថាជាមូលហេតុនៃការបាត់បង់ទ្រព្យ និងបុណ្យរបស់អ្នកដទៃ—នោះប្រាកដជាធ្លាក់ចូលទៅក្នុងគតិសាសន៍ដ៏ឈឺចាប់ និងបាប ហើយក៏បំផ្លាញសេចក្តីចម្រើនរបស់ខ្លួនផងដែរ។ មិនមានសង្ស័យឡើយ»។
जरासंध उवाच
Educational Q&A
Even a powerful and learned person (a dharma-knowing mahāratha) who acts against dharma—especially by obstructing others’ rightful good or blaming the innocent—incurs a sinful, painful destiny and undermines his own true welfare (śreyas).
Jarāsandha is delivering a moral warning within his speech: he frames unrighteous conduct—particularly harming others’ dharma/wealth and making unjust accusations—as self-destructive, leading to vṛjina-gati (a grievous end) and loss of śreyas.