Shloka 19
राजसूयविचारः — Deliberation on the Rajasuya and the Summoning of Kṛṣṇa
समाप्य च हरिश्वन्द्री महायज्ञं प्रतापवान् | अभिषिक्तश्न शुशुभे साम्राज्येन नराधिप,नरेश्वर! प्रतापी हरिश्वन्द्र उस महायज्ञको समाप्त करके जब सम्राट्के पदपर अभिषिक्त हुए, उस समय उनकी बड़ी शोभा हुई
samāpya ca hariścandrī mahāyajñaṃ pratāpavān | abhiṣiktaḥ sa śuśubhe sāmrājyena narādhipa, nareśvara |
នារទៈបានមានពាក្យថា៖ ព្រះបាទហរិශ්ចន្ទ្រ អ្នកមានព្រះតេជៈ បានបញ្ចប់យញ្ញធំមហិមានោះដោយគ្រប់គ្រាន់ ហើយត្រូវបានអភិសេកឡើងកាន់អធិរាជ្យ។ នៅពេលបានចាក់ព្រះមុត្រពិសិដ្ឋជាសម្រស់នៃអធិរាជ ព្រះអង្គបានភ្លឺរលោងយ៉ាងអស្ចារ្យ។
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse links rightful sovereignty with the completion of dharmic duty: power and prestige are portrayed as ethically grounded when they arise from successfully fulfilling great obligations (here, a major sacrifice) and receiving legitimate consecration.
Nārada narrates that King Hariścandra has finished a great sacrificial rite and is then anointed to imperial rule; upon receiving the consecration, he appears especially radiant and glorious as a sovereign.