Shloka 49
नकुल: सहदेवश्न पाण्डवश्व वृकोदर: । सात्यकिश्न महाराज वृष्णीनां प्रवरो रथ:
sañjaya uvāca |
nakulaḥ sahadevaś ca pāṇḍavaś ca vṛkodaraḥ |
sātyakiś ca mahārāja vṛṣṇīnāṃ pravaro rathaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ព្រះមហាក្សត្រអើយ! នកុល និង សហទេវ ព្រមទាំង វ្រឹកោទរ (ភីមសេន) កូនបណ្ឌវ និង សាត្យគី—អ្នកបើករថដ៏ឆ្នើមបំផុតក្នុងវង្សវ្រឹෂ್ಣី—បានចាប់ផ្តើមសរសើរ អរជុន កូនគុនទី បន្ទាប់ពី ករណៈ ត្រូវបានសម្លាប់។ បន្ទាប់ពីការដួលរលំដ៏សម្រេចចិត្តនោះ បណ្ឌវ និងសម្ព័ន្ធមិត្តបានលើកតម្កើង មិនត្រឹមតែជ័យជម្នះទេ ប៉ុន្តែសេចក្តីក្លាហានដ៏មាំមួន និងការតាំងចិត្តដែលគាំទ្រការប្រយុទ្ធរបស់ពួកគេក្រោមទម្ងន់សីលធម៌នៃសង្គ្រាម។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, after a pivotal and morally weighty victory, righteous allies acknowledge merit and steadfastness. Praise here functions as recognition of disciplined courage and loyalty to one’s cause amid the ethical burden of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that leading Pāṇḍava-side warriors—Nakula, Sahadeva, Bhīma (Vṛkodara), and Sātyaki—begin praising Arjuna after Karṇa has been slain, marking a decisive turn in the battle.