Shloka 65
समाचितौ कर्णशरै: परंतपा- वुभौ व्यभातां समरे<च्युतार्जुनौ । तमो निहत्याभ्युदिती यथामलौ शशाड्कसूर्यों दिवि रश्मिमालिनौ
samācitau karṇaśaraiḥ paraṃtapāv ubhau vyabhātāṃ samare 'cyutārjunau | tamo nihatya abhyuditī yathāmalau śaśāṅkasūryau divi raśmimālinau ||
សាល្យៈបាននិយាយថា «ទោះបីត្រូវគ្របដណ្តប់ និងចាក់ពេញរាងកាយដោយព្រួញរបស់ កರ್ಣៈ ក៏ដោយ វីរបុរសអ្នកធ្វើឲ្យសត្រូវទុក្ខទាំងពីរ—អច្យុតៈ (ព្រះក្រឹષ્ણ) និង អរជុន—នៅតែចែងចាំងលើសមរភូមិ។ ដូចព្រះចន្ទ និងព្រះអាទិត្យដ៏បរិសុទ្ធ កំពុងរះលើមេឃក្រោយបំបាត់ភាពងងឹត ពួកគេបានបំភ្លឺវាលសង្គ្រាម»។
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in dharmic struggle: even when struck and seemingly overwhelmed, the righteous pair (Kṛṣṇa guiding Arjuna) retain inner radiance and purpose. Ethically, it suggests that clarity and resolve—grounded in right counsel and duty—can ‘dispel darkness’ amid violence and confusion.
Śalya describes Kṛṣṇa and Arjuna during the battle as being covered by Karṇa’s arrows, yet still shining brilliantly. He uses a simile: like the pure Sun and Moon rising after destroying darkness, they illuminate the battlefield despite the assault.