Shloka 59
हृष्टो ततस्तावमितप्रभावौ मनांस्थरीणामवदारयन्तौ | सुवर्णजालावततौ महास्वनौ हिमावदातौ परिगृहा[ पाणिशि: । चुचुम्बतु: शड्खवरी नृणां वरौ वराननाभ्यां युगपच्च दध्मतु:
hṛṣṭas tatastāv amitaprabhāvau manāṁsi śatrūṇām avadārayantau | suvarṇajālāvatatau mahāsvanau himāvadātau parigṛhya pāṇibhiḥ | cucumbatuḥ śaṅkhavarau nṛṇāṁ varau varānanābhyāṁ yugapac ca dadhmatuḥ ||
បន្ទាប់មក វីរបុរសទាំងពីរ មានអานุភាពមិនអាចវាស់បាន ដោយសេចក្តីរីករាយពេញទ្រូង ហើយបំបែកបេះដូងសត្រូវដោយភាពភ័យខ្លាច បានយកស័ង្ខល្អឥតខ្ចោះពីរមកកាន់ដៃ។ ស័ង្ខទាំងពីរ សស្អាតដូចព្រិល មានសំណាញ់មាសគ្រប និងបន្លឺសំឡេងដ៏ធំ។ ដោយមុខស្រស់ស្អាត ពួកគេបានថើបស័ង្ខ ហើយនៅពេលតែមួយ ក៏ផ្លុំវារួមគ្នា។
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic posture of steadfastness in a righteous duty: public, disciplined resolve (signaled by the conch) strengthens one’s own side and ethically frames the coming action as deliberate responsibility rather than uncontrolled violence.
Kṛṣṇa (Garuḍadhvaja) and Arjuna (Kapidhvaja), exhilarated and confident, take two splendid conches—snow-white, gold-netted, and loud—kiss them, and blow them simultaneously, a formal battle-signal meant to hearten allies and intimidate enemies.