Shloka 55
ततो रथेनाम्बुदवृन्दनादिना शरन्नभोमध्यदिवाकरार्चिषा । पताकिना भीमनिनादकेतुना हिमेन्दुशड्खस्फटिकावभासिना
tato rathenāmbudavṛndanādinā śarannabhomadhyadivākarārciṣā | patākinā bhīmaninādaketunā himendushaṅkhasphaṭikāvabhāsinā ||
បន្ទាប់មក ព្រះក្រឹષ્ણ និងអర్జុន បានឡើងលើរថសង្គ្រាម ហើយភ្លឺចែងចាំងដោយសោភ័ណដ៏ធំធេង បង្កើតភាពមិនភ័យខ្លាច—ដូចព្រះវិෂ្ណុ និងឥន្ទ្រ អង្គុយរួមលើយានតែមួយ។ រថដែលពួកគេជិះ បន្លឺសំឡេងជ្រៅដូចសូរសន្ធឹកពពកផ្គរលាន់; វាឆ្លុះភ្លឺដូចព្រះអាទិត្យពេលថ្ងៃត្រង់កណ្ដាលរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ។ ទង់ជ័យរលោងលើវា ហើយលើស្តង់ដារមានរូបសញ្ញាវានរ ដែលបន្លឺសំឡេងគួរឱ្យខ្លាច។ ពន្លឺរបស់វាស្អាតបរិសុទ្ធ ដូចព្រិល ព្រះចន្ទ ស័ង្ខ និងគ្រីស្តាល់។
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse conveys that inner fearlessness and righteous resolve (often associated with dharmic purpose) manifest outwardly as clarity, brilliance, and auspicious power. The chariot’s thunder-like sound and sun-like radiance symbolize moral confidence and the momentum of a cause supported by higher order.
Śalya describes the arrival/appearance of Kṛṣṇa and Arjuna on their chariot in the battlefield. The chariot is portrayed as roaring like thunderclouds, blazing like the autumn midday sun, bearing a banner and a fearsome-sounding emblem (the monkey-standard), and shining with a purity likened to snow, moon, conch, and crystal.