Shloka 15
विमुक्तशस्त्रैश्न तथा व्युपस्करै- हतानुकर्षविनिषड्रबन्धनै: । प्रभग्ननीडैर्मणिहेम भूषितै: स्तृता मही द्यौरिव शारदैर्घनी:
vimuktaśastraiś ca tathā vyupaskaraiḥ hatānukarṣaviniṣaḍrabandhanaiḥ | prabhagnanīḍair maṇihemabhūṣitaiḥ stṛtā mahī dyaur iva śāradāir ghanaiḥ ||
សាល្យៈបាននិយាយថា៖ «រទេះទាំងនោះត្រូវបានដកអាវុធចេញ ហើយគ្រឿងបរិក្ខារនានាត្រូវបានបោះបង់រាយប៉ាយ។ ឈើជួរ ទំពក់ព្រួញ និងខ្សែចងទាំងឡាយ ខូចខាតរលួយរលាយ។ កៅអី និងស៊ុមរទេះបែកបាក់។ ដូច្នេះ ផែនដីដែលគ្របដណ្តប់ដោយរទេះដែលធ្លាប់តុបតែងដោយមាស និងត្បូងមណី មើលទៅដូចមេឃដែលគ្របដោយពពករដូវស្លឹកឈើជ្រុះ។»
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the impermanence of martial glory: even chariots once radiant with gold and gems become scattered wreckage. The simile of autumn clouds suggests that what appears grand and covering soon disperses—inviting ethical reflection on pride, violence, and the cost of war.
Śalya describes the battlefield after intense fighting: weapons have fallen away, chariot-gear is destroyed, and richly decorated chariots lie broken across the ground. The earth looks ‘covered’ by this debris like the sky covered with autumn clouds.