Shloka 95
विसृजास्त्रं परं पार्थ राधेयो ग्रसते शरान् । ततो ब्रह्मास्त्रमत्युग्रं सम्मन्द्रय समयोजयत्
visṛjāstraṃ paraṃ pārtha rādheyo grasate śarān | tato brahmāstram atyugraṃ sammandraya samayojayat
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ចូរបញ្ចេញអាវុធដ៏អធិកអធមរបស់អ្នក ឱ បារថ! រាធេយៈកំពុងលេបបំបាត់ព្រួញទាំងឡាយ»។ បន្ទាប់មក ដោយអញ្ជើញវាដោយមន្តត្រឹមត្រូវ គាត់បានដាក់ឲ្យដំណើរការ ប្រាហ្មាស្ត្រ ដ៏សាហាវខ្លាំង។ ពេលនោះបង្ហាញថា នៅក្នុងភាពរន្ធត់នៃសង្គ្រាម ជំនាញ និងការអត់ធ្មត់ត្រូវបានសាកល្បង; ពេលព្រួញធម្មតាត្រូវធ្វើឲ្យឥតប្រយោជន៍ អ្នកប្រយុទ្ធក៏ឡើងទៅកាន់អាវុធដែលអាចបំផ្លាញយ៉ាងមហន្តរាយ ដោយបង្កើនភាពតានតឹងរវាងជ័យជម្នះ និងព្រំដែននៃធម៌យុទ្ធ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical pressure-point of warfare: when conventional means fail, warriors may escalate to devastating divine weapons. It implicitly raises the question of restraint (dharma) versus the drive to win, since the use of ultimate weapons can endanger far more than the immediate opponent.
Sañjaya describes a critical exchange where Karṇa (Rādheya) neutralizes or ‘swallows’ incoming arrows. In response, the combatant (contextually Arjuna/Pārtha) invokes and deploys the extremely fierce Brahmāstra, signaling a sharp escalation in the duel.