Shloka 136
स हि पारो महानासीत् पुत्राणां मम संजय । युद्धमें सूतपुत्र कर्णके मारे जानेपर मैं अपने पक्षके किसी भी वीरको ऐसा नहीं देखता, जो जीवित रह सके। संजय! कर्ण ही मेरे पुत्रोंकी पार उतारनेवाला महान् अवलम्ब था
sa hi pāro mahān āsīt putrāṇāṁ mama sañjaya | yuddhe me sūtaputraḥ karṇe māre jāne ’paraṁ mama pakṣasya kañcid vīraṁ na paśyāmi yo jīvituṁ śaknoti | sañjaya! karṇa eva mama putrāṇāṁ pāram uttārayitā mahān avalamba āsīt |
ធ្រតរាស្ត្រាបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ សញ្ជ័យ! គាត់ពិតជាជម្រាលធំសម្រាប់នាំកូនៗខ្ញុំឆ្លងផុត។ ឥឡូវនេះ ពេលករណា កូនអ្នកបើករថសង្គ្រាម ត្រូវសម្លាប់ក្នុងសមរភូមិ ខ្ញុំមិនឃើញវីរបុរសណាម្នាក់នៅខាងខ្ញុំទៀត ដែលអាចរស់រានមានជីវិតបានឡើយ។ សញ្ជ័យ! ករណាតែម្នាក់គត់ជាគំនរពឹងពាក់ដ៏មហិមា ដែលអាចនាំកូនៗខ្ញុំឆ្លងកាត់គ្រោះថ្នាក់នេះ»។
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of power built on a single pillar: when a faction relies on one extraordinary warrior as its ‘support’ and ‘ferry across danger,’ the fall of that person exposes the moral and strategic emptiness beneath. It also reflects how attachment and partiality cloud judgment—Dhṛtarāṣṭra measures survival and hope chiefly through martial strength rather than through dharma.
After Karṇa is killed in the Kurukṣetra war, Dhṛtarāṣṭra laments to Sañjaya that Karṇa had been the chief mainstay for saving his sons. With Karṇa gone, he foresees no remaining warrior on the Kaurava side capable of enduring the conflict.