Shloka 193
दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
अभ्यहंस्तरसा राज5शरै: परशरीरगै: । राजन्! तदनन्तर कर्णने पतंगोंकी तरह चलकर शत्रुओंके शरीरोंमें घुस जानेवाले बाणोंद्वारा वेगपूर्वक दसों दिशाओंमें प्रहार आरम्भ किया
sañjaya uvāca | abhyahaṃs tarasā rājan śaraiḥ paraśarīragaiḥ | rājan tad-anantaraṃ karṇena pataṅgān iva calitvā śatrūṇāṃ śarīreṣu ghus-jāne-vālaiḥ bāṇaiḥ vegapūrvakaṃ daśo diśāsu prahāram ārabdhaḥ |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ព្រះរាជា! បន្ទាប់មក គាត់បានវាយប្រហារយ៉ាងលឿនដោយព្រួញដែលចូលជ្រៀតចូលទៅក្នុងរាងកាយអ្នកដទៃ។ បន្ទាប់ពីនោះ ករណៈបានចាប់ផ្តើមការវាយលុកដ៏សាហាវទៅទិសទាំងដប់ ដោយព្រួញរបស់គាត់រត់ដូចមេអំបៅភ្លើង ហើយចូលទៅក្នុងរាងកាយសត្រូវ—រូបភាពនៃសង្គ្រាមដែលរុញទៅមុខឥតឈប់ឈរ ដែលសមត្ថភាពត្រូវបានបង្ហាញតាមប្រសិទ្ធភាពសម្លាប់ មិនមែនតាមការអត់ធ្មត់ឡើយ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Mahabharata’s sober view of war: martial excellence can be dazzling and terrifying, yet it operates through harm. It implicitly contrasts valor and effectiveness with the ethical cost of violence, reminding the listener that battlefield glory is inseparable from suffering inflicted on bodies.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Karna launches a rapid, all-direction assault. His arrows, compared to moths in their swift darting, penetrate the enemies’ bodies as he begins striking across the battlefield in every direction.