Shloka 12
कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
वे चारों ओरसे नाना प्रकारके चिह्लोंसे युक्त बाण-समूहोंकी वर्षा करने लगे। नरेश्वर! उनसे पीड़ित होकर महाबली भीमसेनने पचास रथोंके साथ आये हुए आपके पुत्रोंके उन पचासों रथियोंको शीघ्र ही नष्ट कर दिया ।।
sañjaya uvāca |
vivitsos tu tataḥ kruddho bhallena apāharac chiraḥ |
bhīmaseno mahārāja tat papāta hataṃ bhuvi ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក ពួកគេបានចាប់ផ្តើមបាញ់ព្រួញជាក្រុមៗ ដែលមានសញ្ញានានា និងរូបរាងផ្សេងៗ ពីគ្រប់ទិស។ ឱ ព្រះនរេស្វរ! ត្រូវព្រួញទាំងនោះធ្វើឲ្យរងទុក្ខ មហាបលភីមសេនបានបំផ្លាញយ៉ាងឆាប់រហ័ស នូវអ្នករថីទាំងហាសិប ដែលមកជាមួយរថហាសិបរបស់កូនប្រុសព្រះអង្គ។ បន្ទាប់មក វិវិត្សុ (យុធិષ્ઠិរ) ខឹងក្រហាយ បានបាញ់ព្រួញបាល់្លា ដ៏មុតកាត់ក្បាលចេញ។ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! ក្បាលនោះធ្លាក់ចុះលើដី ហើយភីមសេនដួលស្លាប់។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger in war accelerates decisive, often brutal action, reminding readers that even within kṣatriya-duty the moral weight of violence and retaliation accumulates, shaping the ethical aftermath for victors and vanquished alike.
Sañjaya reports that Vivitsu (Yudhiṣṭhira), enraged, uses a bhalla-arrow to sever a head; it falls to the ground, and Bhīmasena is described as slain—depicting a rapid, lethal turn in the battle.