Shloka 13
कर्णार्जुनयुद्ध-प्रवृत्तिः
Renewal of the Karṇa–Arjuna Engagement at Day’s End
तस्यावर्जितकायस्य द्विरदादुत्पतिष्यत: । नाराचेनाहनद् वक्ष: सात्यकि: सो5पतद् भुवि,वंगराज अपने शरीरको सिकोड़कर उस हाथीसे कूदना ही चाहता था कि सात्यकिने नाराचद्वारा उसकी छाती छेद डाली; अतः: वह घायल होकर भूतलपर गिर पड़ा
tasyāvarjitakāyasya dviradād utpatiṣyataḥ | nārācenāhanad vakṣaḥ sātyakiḥ so 'patad bhuvi ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ខណៈព្រះរាជាអង្គៈ កំពុងសង្កត់រាងកាយរបស់ព្រះអង្គ ហើយជិតតែត្រូវលោតចេញពីដំរីនោះ សាត្យគីបានបាញ់ព្រួញ «នារាច» ចាក់ចូលទ្រូង។ ដោយរបួសពីការប៉ះទង្គិចនោះ ព្រះអង្គបានដួលធ្លាក់លើដី។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញពីភាពរហ័សឥតមេត្តានៃធម៌សមរភូមិ ដែលការប្តេជ្ញា និងភាពរហ័សរហួន អាចត្រូវកាត់ផ្តាច់ដោយកម្លាំងសម្រេចចិត្តក្នុងពេលតែមួយភ្លែត។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh clarity of kṣatriya-dharma in war: intent and courage must be matched by vigilance, because in battle outcomes turn on instantaneous action. It also reflects the ethical tension of warfare—skill and duty operate within a violent arena where a single well-aimed strike decides life and death.
The Aṅgarāja, having contracted his body to leap away from an elephant, is intercepted mid-action. Sātyaki pierces his chest with a nārāca arrow, and the wounded king falls to the ground.