Shloka 12
कर्णार्जुनयुद्ध-प्रवृत्तिः
Renewal of the Karṇa–Arjuna Engagement at Day’s End
प्रमुखे वर्तमान तु द्विपं वज्गस्य सात्यकि: । नाराचेनोग्रवेगेन भित्त्वा मर्माण्यपातयत्,इसी समय सात्यकिने अपने सामने उपस्थित हुए वंगराजके हाथीके मर्मस्थानोंको भयंकर वेगवाले नाराचसे विदीर्ण करके उसे धराशायी कर दिया
pramukhe vartamānaṃ tu dvipaṃ vaṅgasya sātyakiḥ | nārācenogravegena bhittvā marmāṇy apātayat ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក សាត្យគី ដែលឈរប្រឈមមុខនៅខាងមុខជួរមុខ នឹងដំរីសង្គ្រាមរបស់ព្រះរាជាវង្គៈ បានបាញ់ព្រួញ «នារាច» ដ៏មុតស្រួច និងមានល្បឿនគួរឱ្យខ្លាច ចាក់ចូលត្រង់ចំណុចសំខាន់ៗរបស់វា ហើយធ្វើឲ្យសត្វធំនោះដួលរលំ។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញពីធម៌ដ៏ត្រជាក់ត្រជុំលើសមរភូមិ ដែលជំនាញ និងការប្តេជ្ញា ត្រូវបង្វែរទៅរកការបំបាក់សូម្បីតែដំរីសង្គ្រាមដ៏អស្ចារ្យ ដើម្បីការពារខាងខ្លួន និងបំបែកការវាយលុករបស់សត្រូវ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh kṣatriya ethic in war: decisive action and precise knowledge of vulnerable points (marmas) are used to neutralize major threats like war-elephants, prioritizing protection of one’s forces and the turning of battle momentum.
Sañjaya reports that Sātyaki confronts the Vaṅga king’s elephant at the front line and, with a fast and powerful nārāca arrow, pierces its vital points and brings it down.