Shloka 21
द्रोणपर्व — पञ्चदशोऽध्यायः (Droṇa Parva, Chapter 15): युधिष्ठिर-रक्षा तथा अर्जुनस्य शरवृष्टिः
ते गदे गदिनां श्रेष्ठौ समासाद्य परस्परम् । श्वसन्त्यौ नागकन्ये वा ससृजाते विभावसुम्
te gade gadināṁ śreṣṭhau samāsādya parasparam | śvasantyau nāgakanye vā sasṛjāte vibhāvasum ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ គ្រាប់ដំបងទាំងពីរ—ដែលកាន់ដោយអ្នកប្រយុទ្ធដំបងដ៏ឆ្នើម—បានជួបប្រទះគ្នាមុខទល់មុខ។ ពេលវាប៉ះទង្គិចគ្នា វាហាក់ដូចស្រីនាគកំពុងហឺស ហើយបាញ់ភ្លើងចេញ បន្ថែមភាពគួរឱ្យខ្លាចនៃសមរភូមិ និងវិនាសកម្មដែលកើតពីការប្រយុទ្ធដោយកំហឹង។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how unchecked martial fury turns skill into destructive spectacle: even weapons seem alive, hissing and spitting fire. It implicitly warns that prowess without restraint magnifies suffering in war.
Sañjaya describes a close-quarters mace exchange: two mighty maces collide repeatedly, and the impact is poetically likened to serpent-maidens hissing while producing fire—an image for sparks and the ferocity of the duel.