Shloka 89
Adhyāya 92: Irāvanta-śoka, punaḥ-pravṛttiḥ saṅgrāmasya
Arjuna’s grief and the battle’s renewed intensity
इति श्रीमहा भारते भीष्मपर्वणि भीष्मवधपर्वणि अष्टमदिवसयुद्धे एकोननवतितमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate bhīṣmaparvaṇi bhīṣmavadhaparvaṇi aṣṭamadivasayuddhe ekonanavatitamo 'dhyāyaḥ
ដូច្នេះ ជំពូកទី៨៩ ក្នុង «ភីષ្មបរវ» នៃ «ស្រីមហាភារត» នៅក្នុងផ្នែក «ភីષ្មវធបរវ» ដែលពិពណ៌នាសង្គ្រាមថ្ងៃទី៨ បានបញ្ចប់។ កថាបិទនេះដាក់ស៊ុមឲ្យដំណើររឿងជាផ្នែកមួយនៃវិនាសនាដកម្មធម៌ធំរបស់សង្គ្រាម ហើយសម្គាល់ការផ្អាកជាផ្លូវការនៃការរាយការណ៍អំពីកាតព្វកិច្ច យុទ្ធសាស្ត្រ និងតម្លៃដែលកើនឡើងនៃជម្លោះ។
संजय उवाच
Educational Q&A
This line functions as a colophon rather than a doctrinal verse: it teaches how the Mahābhārata self-consciously frames its war narrative within named books and sub-sections, reminding the reader that events are to be understood through the lenses of dharma, consequence, and the escalating moral weight of violence.
The text is formally closing a chapter situated in the Bhīṣma Parva, specifically within the Bhīṣma-vadha section, and it notes that the account pertains to the fighting of the eighth day—signposting the progression of the Kurukṣetra war toward Bhīṣma’s eventual fall.