Shloka 326
Adhyāya 92: Irāvanta-śoka, punaḥ-pravṛttiḥ saṅgrāmasya
Arjuna’s grief and the battle’s renewed intensity
वध्यमाना व्यदृश्यन्त शतशो5थ सहस्रश: । नकुल और सहदेवने घुड़सवारोंकी सेनापर आक्रमण किया। राजन! उन घोड़ोंने सोनेकी कलँगी तथा सोनेके ही अन्यान्य आभूषण धारण किये थे। वे सब सैकड़ों और सहस्रोंकी संख्यामें मरकर गिरते दिखायी देते थे
sañjaya uvāca | vadhyamānā vyadṛśyanta śataśo 'tha sahasraśaḥ |
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ពេលត្រូវកាប់សម្លាប់ ពួកគេត្រូវបានឃើញដួលរលំជារយៗ ទាំងជាពាន់ៗ។ នគុល និងសហទេវ បានវាយប្រហារលើកងទ័ពទ័ពសេះ។ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! សេះទាំងនោះពាក់កំពូលមាស និងគ្រឿងអលង្ការមាសផ្សេងៗ។ ទោះមានសោភ័ណភាពរាជសម្បត្តិក៏ដោយ ពួកវាក៏ដួលស្លាប់ជាច្រើនរយជាច្រើនពាន់ ដូចដែលមើលឃើញនៅលើសមរភូមិ»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the grim reality of war: once violence is unleashed, death becomes widespread and indiscriminate. It implicitly highlights impermanence and the ethical weight of actions (karma), reminding the listener that external grandeur cannot prevent mortal consequences.
Sañjaya reports a battlefield moment in which combatants are being slain in vast numbers—hundreds and thousands—emphasizing the scale and intensity of the fighting.