Shloka 30
Bhagadattā’s Deployment Against Ghaṭotkaca; Elephant-Corps Escalation
प्रदुद्रुवुस्ततस्ते<न्ये पुत्रास्तव विशाम्पते । मन्यमाना हि तत् सत्यं सभायां तस्य भाषितम्,प्रजानाथ! तब आपके दूसरे पुत्र भीमसेनके द्वारा सभामें की हुई उस प्रतिज्ञाको सत्य मानकर वहाँसे भाग खड़े हुए
pradudruvus tataste 'nye putrās tava viśāmpate | manyamānā hi tat satyaṃ sabhāyāṃ tasya bhāṣitam, prajānātha |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក កូនប្រុសផ្សេងទៀតរបស់ព្រះអង្គ ឱម្ចាស់ប្រជាជន បានរត់គេចចេញពីទីនោះ—ដោយចាត់ទុកថាពាក្យប្រកាសដែលបាននិយាយក្នុងសភានោះជាការពិត។ ខគម្ពីរនេះបង្ហាញថា ពាក្យសច្ចា ឬការគំរាមកំហែងដែលបានបញ្ចេញមុខសាក្សី ម្តងហើយ មកមានអំណាចផ្លូវធម៌ និងផ្លូវចិត្ត បង្ខំឲ្យសូម្បីអ្នកមានអំណាច ក៏ត្រូវធ្វើតាមដោយភ័យខ្លាចនៃផលវិបាក។
संजय उवाच
Educational Q&A
Speech made publicly—especially in an assembly—carries binding weight: it shapes reputation, creates accountability, and can trigger immediate practical consequences. The verse highlights how belief in the certainty of a declared intent (a vow or threat) can drive behavior through fear and the perceived inevitability of retribution.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the other sons of the king fled, convinced that the statement made in the assembly would indeed come true. The focus is on their reaction—panic and retreat—caused by taking the assembly-declaration as a real and imminent danger.