Shloka 32
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
तत् तस्य चरितं दृष्टवा पौत्रस्तव विशाम्पते । लक्ष्मणो5भ्यपतत् तूर्ण सात्वतीपुत्रमाहवे,प्रजानाथ! उसका वह पराक्रम देखकर आपका पौत्र लक्ष्मण तुरंत ही युद्धमें सुभद्राकुमारका सामना करनेके लिये आ पहुँचा
tat tasya caritaṃ dṛṣṭvā pautras tava viśāmpate | lakṣmaṇo 'bhyapatat tūrṇaṃ sātvati-putram āhave ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃប្រជាជន! ឃើញវីរភាពនោះ កូនចៅរបស់អ្នក លក្ខ្មណៈ ក៏ប្រញាប់រត់ចូលសមរភូមិ ដើម្បីប្រឈមមុខនឹងសុភទ្រាកុមារ អភិមន្យុ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethos in wartime: witnessing an opponent’s prowess compels an immediate response to uphold honor and perceived duty, even when it draws the young into dangerous escalation.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that, after seeing Abhimanyu’s martial feat, Dhṛtarāṣṭra’s grandson Lakṣmaṇa quickly rushed into the fight to challenge Abhimanyu on the battlefield.