Shloka 27
Arjuna’s Advance toward Bhīṣma; The Gāṇḍīva’s Signal and the Armies’ Convergence (भीष्माभिमुखगमनम् — गाण्डीवनिर्घोष-ध्वजवर्णनम्)
शल्यं च पज्चविंशत्या शरैरविव्याध पाण्डव: । रुक्मपुड्खैर्महेष्वास: स विद्धो व्यपयाद् रणात्,फिर महाथनुर्धर पाण्डुपुत्र भीमने सुवर्णमय पंखसे युक्त पचीस बाणोंद्वारा राजा शल्यको बींध दिया। उन बाणोंसे घायल होकर वे रणभूमिसे भाग गये
śalyaṃ ca pañcaviṃśatyā śarair avivyādha pāṇḍavaḥ | rukmapuṅkhair maheṣvāsaḥ sa viddho vyapayād raṇāt ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ វីរបុរសបណ្ឌវៈបានចាក់ព្រះបាទសាល្យដោយព្រួញម្ភៃប្រាំ ដែលមានស្លាបមាសភ្ជាប់នៅចុង។ ត្រូវព្រួញប៉ះពាល់របួស សាល្យបានដកថយចេញពីសមរភូមិ—បង្ហាញថា ក្នុងសង្គ្រាម សូម្បីអ្នកបាញ់ធ្នូដ៏ខ្លាំងក្លា ក៏អាចត្រូវបង្ខំឲ្យថយក្រោយ ពេលត្រូវកម្លាំងលើសលប់។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh realism of kṣatriya warfare: prowess and status do not guarantee invulnerability, and tactical withdrawal can follow when one is decisively wounded—highlighting the consequences of violence within the dharma-bound arena of battle.
Sañjaya reports that a Pāṇḍava warrior strikes Śalya with twenty-five golden-fletched arrows; Śalya, wounded, retreats from the battlefield.