Shloka 18
Arjuna’s Advance toward Bhīṣma; The Gāṇḍīva’s Signal and the Armies’ Convergence (भीष्माभिमुखगमनम् — गाण्डीवनिर्घोष-ध्वजवर्णनम्)
समरे प्रेक्ष्य यन्तारं विशोक॑ तु वृकोदर: । पीडित॑ विशिखैस्ती#्ष्णैस्तव पुत्रेण धन्विना,आपके धनुर्धर पुत्रद्वारा समरांगणमें अपने सारथि विशोकको तीखे बाणोंके आघातसे पीड़ित होता देख भीमसेन सह न सके। उन्होंने कुपित होकर अपना दिव्य धनुष हाथमें लिया। महाराज! भरतश्रेष्ठ] फिर आपके पुत्रके वधके लिये अत्यन्त कुपित होकर उन्होंने पंखयुक्त क्षुरप्रका संधान किया और उसके द्वारा राजा दुर्योधनके उत्तम धनुषको काट डाला
saṃgare prekṣya yantāraṃ viśokaṃ tu vṛkodaraḥ | pīḍitaṃ viśikhaiḥ tīkṣṇaiḥ tava putreṇa dhanvinā ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ វೃកោदर (ភីម) បានឃើញសារថីរបស់ខ្លួន វិសោក ត្រូវរងទុក្ខដោយព្រួញមុតៗ ដែលបាញ់ដោយកូនប្រុសរបស់ព្រះអង្គ អ្នកកាន់ធ្នូ នៅលើសមរភូមិ ហើយគាត់មិនអាចអត់ធ្មត់បាន។ ដោយកំហឹង គាត់បានកាន់ធ្នូទេវីរបស់ខ្លួន ដោយបំណងសម្លាប់កូនប្រុសរបស់ព្រះអង្គ; បន្ទាប់មក គាត់បានដាក់ព្រួញក្បាលដូចកាំបិត មានស្លាប ហើយដោយវា បានកាត់ធ្នូដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់ព្រះបាទ ឌុរយោធន ចោល។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warrior-ethic of protecting one’s dependents: Bhīma’s intolerance of harm to his charioteer becomes a catalyst for decisive action. It also illustrates how anger, when directed toward defending others, can intensify resolve—yet remains ethically charged because it risks excess in violence.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīma sees his charioteer Viśoka struck by sharp arrows shot by Dhṛtarāṣṭra’s son (Duryodhana). Enraged, Bhīma takes up his divine bow and, using a razor-headed arrow, cuts down Duryodhana’s bow, escalating the duel.