Shloka 46
Adhyāya 6: Pañca-mahābhūta–guṇa-nirdeśa and Sudarśana-dvīpa
Five Elements, Sensory Qualities, and a Cosmographic Island
उपास्यते तिग्मतेजा यत्र भूत: समन्तत: । नरनारायणो ब्रह्मा मनु: स्थाणुश्व पजचम:
upāsyate tigmatejā yatra bhūtaḥ samantataḥ | nara-nārāyaṇo brahmā manuḥ sthāṇuś ca pañcamaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ នៅក្នុងដែនដីបរិសុទ្ធនោះ គ្រប់ទិសទាំងអស់ សត្វលោកទាំងមូលគោរពបូជាព្រះអម្ចាស់ដ៏ភ្លឺរលោងជានិច្ច អស្ចារ្យដោយតេជៈដ៏ខ្លាំង ជាព្រះអធិបតីនៃសត្វទាំងឡាយ។ នៅទីនោះ មាននរ និងនារាយណ៍ ព្រមទាំងព្រះព្រហ្មា មនុ និងស្ថាណុ (ព្រះសិវៈ) ដែលរាប់ជាព្រះទីប្រាំ ស្ថិតនៅជានិច្ច—បង្ហាញថា ជម្រកខ្ពស់បំផុតរបស់លោក គឺភក្តិចំពោះព្រះ ដ៏លើសលប់ពីភាពចលាចលនៃសង្គ្រាម។
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the war narrative, the text points to a higher axis of dharma: the cosmos is sustained by reverence for the supreme Lord (Bhūtanātha), and the greatest authorities—Nara-Nārāyaṇa, Brahmā, Manu, and Śiva—are portrayed as abiding in that sacred presence, emphasizing devotion and divine order as foundational.
Sañjaya describes a holy locus where all beings worship a fiercely radiant, eternal Lord. He lists exalted divine figures who are said to dwell there, underscoring the sanctity and cosmic significance of that place while the Kurukṣetra events unfold.