Shloka 346
Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
ननाद बलवतन्नादं नादयानो नभस्तलम् । यह देख भानुमानने अपने बाणोंकी वर्षासे भीमसेनको आच्छादित करके आकाशको प्रतिध्वनित करते हुए बड़े जोरसे गर्जना की
sañjaya uvāca | nanāda balavat tan-nādaṃ nādayāno nabhas-talam |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ គាត់បានគ្រហឹមយ៉ាងខ្លាំង ឲ្យមេឃទាំងមូលឆ្លើយតបដោយសំឡេងនោះ។ ពេលឃើញភីមសេនត្រូវគ្របដណ្ដប់ដោយភ្លៀងព្រួញរបស់ខ្លួន វីរបុរសដ៏ភ្លឺរលោងនោះ បានធ្វើឲ្យស្ថានសួគ៌កក្រើក ដោយស្រែកប្រកាសអំណាចរបស់ខ្លួន—ជាការអួតអាងនៃសមត្ថភាព នៅក្នុងច្បាប់ដ៏រឹងមាំនៃការគ្រប់គ្រងលើសមរភូមិ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic where displays of strength—like a thunderous roar after gaining advantage—serve to assert dominance and unsettle the opponent. It reflects kṣatriya-dharma’s emphasis on courage and prowess, while also showing how war involves psychological pressure alongside physical force.
Sañjaya describes a warrior roaring loudly so that the sky echoes. In context (as indicated by the accompanying gloss), after covering Bhīmasena with a rain of arrows, the radiant fighter bellows in triumph, amplifying the moment’s intensity and intimidation.