Shloka 23
Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
ववर्ष शरवर्षाणि तपान्ते जलदो यथा । राजेन्द्र! जैसे गर्मीके अन्तमें बादल पानीकी बूँदें बरसाता है, उसी प्रकार महाबली शक्रदेव भीमसेनके ऊपर बाणोंकी वृष्टि करने लगा || २२ है ।।
sañjaya uvāca | vavarṣa śaravarṣāṇi tapānte jalado yathā | rājendra! yathā garmīke ante meghaḥ jalabindūn varṣati, tathā mahābalī śakradevo bhīmasenasyopari bāṇavṛṣṭiṃ cakāra | hataśve tu rathe tiṣṭhan bhīmaseno mahābalaḥ |
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ព្រះរាជាអើយ! ដូចពពកភ្លៀងនៅចុងរដូវក្តៅដ៏ក្តៅគគុក បង្ហូរទឹកជាធ្លាក់ៗយ៉ាងខ្លាំង ដូច្នោះដែរ ព្រះឥន្ទ្រ (សក្រទេវ) អ្នកមហាបល បានបាញ់ព្រួញជាភ្លៀងមិនឈប់ឈរ លើភីមសេន។ ហើយភីម អ្នកមានកម្លាំងធំ បានឈរមាំលើរថរបស់ខ្លួន ទោះបីសេះរថត្រូវសម្លាប់ហើយក៏ដោយ»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya steadfastness under adversity: even when circumstances collapse (a chariot’s horses slain), a warrior is expected to remain composed and resolute, meeting force with courage rather than despair.
Sañjaya describes a fierce exchange in battle: a mighty opponent, likened to Indra, rains arrows upon Bhīma like a monsoon cloud after summer heat, while Bhīma continues to stand on his chariot despite the loss of its horses.