Shloka 54
ममावसानाच्छान्तिरस्तु प्रजानां संगच्छन्तां पार्थिवा: प्रीतिमन्त:ः । पिता पुत्र मातुलं भागिनेयो भ्राता चैव क्षातरं प्रैतु राजन्
mamāvasānāc chāntir astu prajānāṃ saṅgacchantāṃ pārthivāḥ prītimantaḥ | pitā putra mātulaṃ bhāgineyo bhrātā caiva kṣātraṃ praitu rājan ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! ពេលជីវិតខ្ញុំបញ្ចប់ សូមឲ្យសន្តិភាពកើតមានលើប្រជាជន។ សូមឲ្យស្តេចទាំងឡាយជួបគ្នាដោយចិត្តល្អ និងការសម្របសម្រួល។ សូមឲ្យឪពុករួមជាមួយកូនប្រុស, ក្មួយប្រុសរួមជាមួយមាមា, និងបងប្អូនរួមជាមួយបងប្អូន—សូមឲ្យវណ្ណៈអ្នកយុទ្ធត្រឡប់ទៅកាន់សាមគ្គី ឱ ព្រះមហាក្សត្រ»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse voices a benediction for social and political reconciliation: even amid a kṣatriya world shaped by conflict, the highest good is the restoration of peace—kings meeting in goodwill and families reuniting across strained bonds.
Sanjaya addresses the king and expresses a wish that, with his own end, peace may arise for the people and that rulers and relatives—father and son, uncle and nephew, brother and brother—may come together again, signaling a longing for harmony after the devastation of war.