Shloka 52
ये तदा मां गमिष्यन्ति ते च प्रेक्ष्यन्ति मां नृपा: । दिशं वैश्रवणाक्रान्तां यदा55गन्ता दिवाकर:
ye tadā māṁ gamiṣyanti te ca prekṣyanti māṁ nṛpāḥ | diśaṁ vaiśravaṇākrāntāṁ yadā gantā divākaraḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «នៅពេលនោះ ស្តេចណាដែលមករកខ្ញុំ នឹងបានឃើញខ្ញុំ។ ព្រោះនៅពេលព្រះអាទិត្យឡើងលើរថដ៏រុងរឿងភ្លឺចែងចាំង ដែលចងដោយសេះប្រាំពីរ ហើយឈានដល់ផ្លូវខាងជើង—ទិសដែលវៃស្រវណៈ (គុបេរ) គ្រប់គ្រង—នោះស្តេចទាំងឡាយដែលចូលមកជិតខ្ញុំ នឹងបានឃើញការចាកចេញឡើងលើរបស់ខ្ញុំ។ មែនហើយ នៅពេលនោះខ្ញុំនឹងលះបង់ដង្ហើមជីវិតដ៏ជាទីស្រឡាញ់ ដូចជាការលាគ្នាពីមិត្តស្និទ្ធជាទីបំផុត»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links human action—especially the deliberate relinquishing of life—to cosmic timing and order. It suggests that a disciplined, conscious departure aligned with an auspicious celestial moment is viewed as ethically and spiritually significant, reflecting harmony with the larger law of the universe.
Sañjaya describes a specific time-marker: when the Sun reaches the northern course associated with Kubera’s quarter. At that time, kings who come to Sañjaya will be able to witness his ‘upward’ departure—his leaving the body—indicating a foretold, intentional death timed to that celestial transition.